In deze bijdrage worden zeven architectonische projecten van Colquhoun besproken, waaraan hij achtereenvolgens werkte bij de London County Council (LCC), op het bureau van Lyons, Ellis & Israel, en op het bureau dat hij samen met John Miller oprichtte: Colquhoun Miller & Partners. In het werk worden verscheidene formele en compositorische architectonische principes getoetst binnen verschillende idiomen. In de situering en groepering van gebouwen lijkt een latente affiniteit met de romantisch-classicistische traditie verborgen, terwijl het latere werk uit de jaren 1970 en 1980 getuigt van een geleidelijke verbreding van de formele referenties ten gunste van het Pittoreske, de vroeg twintigste-eeuwse innovatieve architectuur en, incidenteel, het Italiaanse rationalisme.

In dit interview gaat Colquhoun in op de hedendaagse (on)mogelijkheid van een metafysisch kader voor de beoordeling van architectuur. Hij verwijst daarbij naar de theorieën van Niklas Luhmann en Jacques Derrida. Beide filosofen verwerpen de metafysica – Luhmann stelt daarvoor in de plaats het grote verhaal van de wetenschap, terwijl hij stelt dat we ons per definitie en onherroepelijk in een metafysische traditie bevinden, die we tegelijkertijd deconstrueren. Algemene theorieën moeten daarom behoedzaam benaderd worden, en een oordeel kan dan ook niet anders dan voorwaardelijk en relatief zijn, is hun stelling. Daarmee sluiten ze een ethisch oordeel echter niet uit, meent Colquhoun. Het begrip van de geschiedenis en de concepten uit het verleden spelen daarin een cruciale rol.