Met de architectuurbiënnale van Venetië van 1991 was iets merkwaardigs aan de hand: hij is (tot dusver) de enige biënnale geweest zonder thema, titel, manifest of agenda. Sinds de jaren 1990 zijn de curatoriele concepten van Venetië regelmatig afgedaan als betekenisloos. In 1991 heeft Francesco Dal Co wel keuzes gemaakt in de aanloop naar de biënnale, maar deze waren weinig substantieel. In dit artikel wordt de mogelijkheid beschreven architectuurtentoonstellingen te organiseren als een soort jaarmarkt: de tentoonstelling als mimesis, waarbij dat wat er gaande is in de westerse architectuurcultuur wordt tentoon- gesteld, zonder dat er een betoog wordt gehouden of een idee wordt gepropageerd.

Sinds de jaren 1950 heeft Geert Bekaert tientallen essays en recensies geschreven over Europese architectuurtentoonstellingen. In dit gesprek komen de imperatieven aan de orde die schuilgaan achter enkele van de initiatieven, waarbij hij gedurende de jaren 1960 en 1970 betrokken was. Ook bespreekt Bekaert de veranderingen die in de jaren 1980 en 1990 zijn opgetreden in de manier waarop architectuur wordt tentoongesteld: de plotselinge belangstelling die kunstinstellingen voor de architectuur aan de dag legden, de voortdurend in crisis verkerende architectuurbiënnale van Venetië en de opkomst van de monografische tentoonstelling en de ‘architectonische installatie’.