Het spreken over het project voor de middelgrote stad speculeert erop dat middelgrote stedelijkheid een categorie van ontwerp kan zijn. Een stedenbouw die niet noodzakelijk gedefinieerd wordt door de omvang van de ingreep of de maat van de stad die wordt bewerkt, maar door de inkadering van de opgave en de relaties die daarbij worden aangeraakt. Aan de hand van vier voorbeelden worden de contouren geschetst van een ontluikende praktijk waarin deze notie van middelgrote stedenbouw tot uitdrukking komt. Projecten die zich afwisselend manifesteren op stedelijke, regionale of zelfs metropolitane schaal, maar die in hun behandeling van het territorium een specifieke ‘middelgrootstedelijke’ belangstelling aan de dag leggen. Terugkerend thema in de plannen is een gerichte aandacht voor het selectieve en decentrale karakter van middelgrote stedelijkheid en het aangrijpen van deze kwaliteiten als uitgangspunt voor het ontwerpen aan nieuwe vormen van territoriale samenhang.