OASE 62 is gewijd aan ‘Autonome architectuur en het stedelijk project’. Eind jaren zestig stelde de Italiaanse ontwerpgroep Tendenza de autonome ontwikkeling van architectuur centraal. Met name Aldo Rossi en Giorgio Grassi formuleerden de typologische vormen en basiselementen die de ‘Europese stad’ bepalen, met de bedoeling patronen te identificeren die duurzaam zijn gebleken en omgewerkt kunnen worden tot elementen voor een nieuw ontwerp. Tendenza heeft veel invloed gehad in Europa en Noord-Amerika. In OASE 62 wordt de relevantie van de praktijk van Tendenza voor de eenentwintigste eeuw onderzocht aan de hand van hét praktijkvoorbeeld in Nederland, de Zwarte Madonna van Carel Weeber. Het levert bovendien een bijdrage aan de actuele discussie over de houdbaarheid van ‘de Europese stad’.